Lieve Bloggers,

Jawel, jullie zien het goed.......afgelopen vrijdag 12 augustus zijn Barbara en Alexander in het huwelijksbootje gestapt. Zijn ze niet prachtig?

Tja jullie zullen in iedergeval wel begrijpen dat het dus goed gaat met Barbara en Niertje.......

We hebben een mooie, zonnige dag met een hoop emoties achter de rug. Het mag duidelijk zijn dat we het in zeer besloten kring hebben gevierd. Barbara en Alexander wilde het zo en daar was mams het helemaal mee eens.

Toch weet mams zeker dat Harry erbij was..........enorm gemist door ons allemaal....maar vast om een hoekje kijkend mee zitten genieten.......Harry kennende!!!

Daags voor hun trouwen heeft Barbara nog even wat onderzoeken gehad in het ziekenhuis. En met een Kreat van 99!!!! en de hartelijke gelukwensen van het balie-personeel van het Erasmus kon de huwelijksdag niet meer stuk.

We hebben wat verloren dit jaar...............maar voor ieder verlies komt ook weer iets moois terug getuige het feit dat mams er een geweldige schoonzoon heeft bijgekregen en daar is ze heel dankbaar voor.

Wij gaan, hoe moeilijk ook, door. Onze gezondheid laat ons gelukkig niet in de steek. En de kracht die we daaruit halen zullen we hard gebruiken om de scherpe randjes van ons verdriet minder scherp te laten zijn......ook al kost dat tijd. Maar het zal ons gaan lukken, daar zijn we van overtuigd :-)

Hopelijk volgen er in de toekomst alleen nog maar positieve berichten op dit blog.......ik teken ervoor.

Jullie weten weer wat, graag tot blogs.

Liefs van echtpaar de Bruin en mams natuurlijk.

IN MEMORIAM

HARRY BANK

* 12 januari 1956 + 21 januari 2011

Soms is er zoveel wat we voelen,
maar zo weinig wat we kunnen zeggen
De sterke eik waaronder we hebben kunnen schuilen
is er niet meer.....


Volledig verslagen en kapot van verdriet hebben wij veel te vroeg afscheid moeten nemen van ons aller Harry.
Onze steun en toeverlaat. Onze rots in de branding. Onze kanjer.
Onze fantastische man, "vader", schoonvader en zwager.
Zo maar ineens geveld door enkele zware hersenbloedingen.
Op een dag die begon als alle andere dagen en waarbij niets erop wees dat er zoiets stond te gebeuren.
Twee dagen lang vochten de artsen voor zijn leven, maar het was een ongelijke strijd.
Rustig en kalm is Harry op vrijdagavond 21 januari van ons heen gegaan.
Een enorme, niet te vullen leegte achterlatend...
Harry mocht slechts 55 jaar worden.

Het is nog steeds niet te bevatten. Maar wij moeten verder.
Dat zou Harry ook gewild hebben. En dat gaan we ook doen.
Maar de pijn die het doet dat wij zonder hem verder moeten is onbeschrijfelijk.

Gelukkig kunnen wij een klein beetje troost putten uit het geweldige gebaar dat Harry direct na zijn overlijden heeft kunnen maken. Want het zal niemand verbazen dat Harry - na alles wat er bij ons is gebeurd - niets liever wilde dan levens redden, met zijn organen, mocht er ooit iets met hem gebeuren.
Alles mochten ze van hem hebben. En hoewel niet voor elk orgaan de juiste match qua ontvanger aanwezig was, konden in elk geval zijn beide nieren en lever meteen al getransplanteerd worden. Ook zijn huid en hoornvliezen krijgen nog een goede bestemming.
En de wetenschap dat er mensen rondlopen met een stukje van Harry in zich geeft ons een beetje steun bij het verwerken van dit immense verdriet.

Dag lieve, lieve Harry. Jij bent helaas niet meer onder ons.
Maar zult altijd bij ons zijn.
De herinnering blijft.....voor altijd in ons hart.


Ineke, Barbara, Alexander en Joke