YES!!!!!!!!
Vandaag ontving Barbara HET telefoontje van het Erasmus. Dat waar je niet meer op rekende, gebeurt dan toch...............Er is iemand uitgevallen voor een transplantatie en nu mogen wij daarvoor in de plaats. Jawel jullie lezen het goed...........WOENSDAG 3 DECEMBER A.S. zal Niertje aan haar verhuizing van Mams naar Barbara beginnen............eindelijk en dan toch nog enigzins onverwachts is het zover............DE TRANSPLANTATIE!

Blijdschap, euforie en een alles overweldigend gevoel heeft zich van ons meester gemaakt........en niet van ons alleen. Dit geldt natuurlijk ook voor alle lieve mensen die ons al die maanden zo bij hebben gestaan.
In het bijzonder de mannen..........waarvan hun meiden toch nu ineens samen aan het grote avontuur gaan beginnen. En met deze mannen bedoel ik tevens Barbara haar vader Raymond, die voor z'n dochter maar ook zeer zeker voor mij, een nooit aflatende steun is geweest in deze.
Het is toch onze dochter, die ziek is, onze "kleine" meid die zich dapper verweert tegen deze ziekte en die in staat is gebleken dit te dragen. Dat doet wat met je als ouder.
Ik ben dan degene die haar mag gaan helpen aan een nieuwe nier.......... de steun van haar vader, voor ons allebei, is onontbeerlijk gebleken in deze. Bedankt Pap en bedankt lieve, lieve mensen om ons heen.

Dinsdag 2 december a.s. worden wij opgenomen in het Erasmus. Deze dag worden wij zo goed en zo kwaad als het kan voorbereid op de grote dag..........
Woensdagochtend zal men beginnen met het verwijderen van de Nier bij mij en aansluitend zal "Niertje" bij Barbara worden geplaatst..........en daar gaat zij,(Niertje dus) zoals ik met haar heb afgesproken, minstens net zo goed "aan het werk" zoals zij al die jaren bij mij heeft gedaan.
Noteren jullie 3 december maar vast op de kalender............of jullie willen of niet......jullie hebben er een verjaardag bij..........Niertjesdag :-) Wij gaan deze dag in iedergeval vieren..........naar wij hopen voor vele jaren.

Het zou wel even kunnen duren eer jullie op dit blog weer iets van ons vernemen. We hebben even nodig om van zo'n operatie bij te komen, maar we beloven plechtig...........zodra wij in staat zijn worden jullie weer over ons wel en wee geïnformeerd.
Een verzoek dan nog als laatste.............duimen met zijn allen........op een goede, nee liever gezegd een uitstekende afloop.
Wij gaan ervoor.............bedankt voor al jullie steun en lieve reacties en tot blogs.

Als potentieel donor krijg ik nog wel eens te horen: Goh wat moedig en dapper dat je dat doet en wat zul je daar sterk voor moeten zijn...........
Nou nee dus!!!!!

Moedig is Barbara, die haar (dodelijke) ziekte draagt alsof het is als een levensles....een pad dat zij noodgedwongen moet bewandelen. Het maakt haar de persoon die zij nu is, met al haar wijsheid en kracht......maar ook met haar onzekerheden.......ik heb er een grenzeloze bewondering voor dat zij in staat is dit zo te voelen en te zien. Daar is moed voor nodig. Heel veel moed!

Dapper is zij ook........tenslotte gaat zij, wanneer anderen gewoon hun leven leven,door naar school of naar hun werk te gaan om te leren of te presteren, naar het dialysecentrum waar haar bloed voor een klein gedeelte gezuiverd wordt om te overleven! Dapper moet je zijn om dat te dragen.......niet omdat dialyse nou zoiets verschrikkelijks is, maar het is momenteel wel de enige keuze, tot aan de transplantatie, die zij heeft.
In mijn optiek ben je dan dapper........echt heel dapper.

En sterk.........sterk moet je zeker zijn. Vele nierpatiënten die een nier van een naaste hebben ontvangen, weten hoeveel kracht ervoor nodig is om dat gebaar te aanvaarden en te accepteren.

Dat geldt, zo weet ik inmiddels, ook voor Barbara.......Kan ik dat wel aannemen, mag ik van, in dit geval mijn moeder, verlangen dat zij zoiets voor mij doet? Of zal ik net als zo velen gewoon op een wachtlijst gaan staan tot er een postmortale (van een overleden donor) nier voor mij is?
Volmondig zeg ik op de eerste vraag: Ja, je mag en kan dat van mij aannemen en Nee, ik zou nooit willen dat je gaat wachten op een nier van een overleden donor.......Geven is in mijn geval Ontvangen........ik krijg er een, naar wij hopen, weer redelijk gezonde dochter voor terug, die weer kwaliteit van leven zal krijgen..........en daardoor zal ook de kwaliteit van mijn leven weer toenemen.....

Ben ik daardoor moedig, dapper en sterk? Nee hoor, ik ben gewoon een moeder, die in de gelukkige omstandigheid is dat zij gezond genoeg is om haar kind te helpen en daarmee ook zichzelf..........Wat is er nu mooier dan je kind opnieuw het leven te mogen schenken? Iedere moeder zal weten hoe ik dat bedoel.

En uiteindelijk zullen uit deze strijd alleen maar winnaars komen........geen verliezers.
Wat de toekomst ook in petto mocht hebben voor ons............uiteindelijk overwint Liefde alles.....

De liefde van een moeder voor haar kind.

De Kunstnier



Van diverse onder jullie hebben wij vragen gekregen over het dialyseproces. Op dit blog willen wij daar best iets meer over vertellen.

De eigenlijke dialyse vindt plaats in de kunstnier (zie plaatje) Deze kunstnier (de doorzichtige kunststof cilinder) zit aan de linkerzijde van de dialysemachine.
In deze cilinder lopen in verticale richting een groot aantal membranen. Aan de onderzijde stroomt het bloed de kunstnier in en aan de bovenzijde stroomt er spoelvloeistof in.
Dit wil zeggen dat bloed en spoelvloeistof in tegengestelde richtingen langs deze membranen stromen.
Afvalstoffen, zouten en overtollig vocht uit het vervuilde bloed worden via de membranen in de aanzuigende spoelvloeistof opgenomen. De membranen zorgen voor de selectie van deze stoffen. Het gezuiverde bloed verlaat aan de bovenkant de kunstnier. Aan de onderzijde verlaat de verzadigde spoelvloeistof de kunstnier. Na gebruik wordt deze weggegooid.

De grote machine, waaraan de kunstnier zit, bewaakt dit hele proces. Zo wordt er continue gecontroleerd of het bloed op de juiste temperatuur blijft, of het goed rond pompt en of de druk van de spoelvloeistof laag blijft ( deze moet nl. lager zijn dan de bloeddruk om de filtratie zo efficiënt mogelijk te laten verlopen)

Bij Barbara duurt haar dialysebehandeling 3 uur. Per behandeling stroomt er gemiddeld 35 liter bloed door de kunstnier. Wanneer je dan uitgaat van vijf liter lichaamsbloed, stroomt dus de volledige bloedvoorraad zo'n zeven keer door de machine.
Toch kan de kunstnierbehandeling maar maximaal 10% tot 15% van de normale zuivering door gezonde nieren leveren...........en de machine kan lang niet alle functies van de nier overnemen.
Daarom neemt, als gevolg van de voortdurend aanwezige gifstoffen in het bloed, ieder jaar, helaas de sterftekans toe.............ondanks de dialyse dus! Dialyse is prachtig en van levensbelang, maar alles behalve zaligmakend...........

Jullie begrijpen het al.............transplantatie is voor patiënten zoals Barbara echt heel noodzakelijk. Gelukkig bevinden wij ons in die "luxe positie".

Als je je dan bedenkt hoeveel mensen dit vooruitzicht niet hebben en zijn overgeleverd aan deze dialyse dan beseffen wij hoe groot toch ons geluk is en hoe in en in triest het er voor sommige nierpatiënten uitziet.

Dit was dan even een soort van wetenschappelijk verhaal. We lijken wel bijna afgestudeerde nefrologen inmiddels :-)

Tot blogs.