Twee weken geleden hebben we ons vorig bericht op dit blog gezet. Inmiddels is het eind augustus en hebben we maar weer eens een bezoekje aan Barbara's Nefroloog gebracht voor de maandelijkse controle. Blijft toch iedere keer spannend......tenslotte voelt Barbara zelf heel goed dat ze "achteruit" gaat en dan heeft zo'n bezoek toch weer zoiets van: Wat zal ik te horen krijgen???? Dokter v.d. D. zag direct dat Barbara iets aangekomen was.....niks mis mee, maar het kan duiden op vocht dat door het lichaam wordt vastgehouden. Is een "normaal" voorkomend verschijnsel bij nierpatienten,maar mag niet al te ernstige vormen aan gaan nemen, natuurlijk. In geval van Barbara hoeft er (nog) geen aktie te worden ondernomen. Wel blijkt het zogeheten creat te zijn gestegen, wat weer inhoudt dat de nierfunctie achteruit loopt. Het stadium waar Barbara nu zit is het stadium waarbij je steeds meer stil moet gaan staan bij je beperkingen.....( je gaat je zieker voelen).... je kunt een dag iets gaan doen, maar zal de twee dagen die daar op volgen de rekening gepresenteerd krijgen..........dus weer even een versnelling lager om de accu op te laden.

Tja......en dat blijkt altijd makkelijker gezegd dan gedaan.......maar gelukkig kent Barbara haar grenzen en dus worden naast leuke dingen zeer regelmatig rustpauzes ingelast. Positief nieuws was dat wanneer Barbara zich aan dit "rustige" levenstijltje zal houden, zij het nog wel even kan redden zonder dyalise. In iedergeval tot aan de transplantatie.......mits deze dit jaar nog plaats zal vinden............maar dat moet gaan lukken.

Toch wel weer een opluchting.......dat moge duidelijk zijn.

Verder is het zo dat Barbara haar HB-gehalte op dit moment op 7.9 zit. Bijzonder hoog en alleen maar positief straks voor de operatie.

Bar is nog steeds niet blij wanneer er weer EPO geinjecteerd moet worden..........da's logisch, echter de bloedwaardes wijzen uit dat het injecteren wel degelijk zijn vruchten afwerpt......dus klaart zij het klusje plichtsgetrouw en is zeker niet zonder trots wanneer het haar weer is gelukt en zij er voor de komende twee weken weer vanaf is.

Het zijn kleine succesjes............maar met alle kleine beetjes zijn we nog steeds ontzettend blij.

Eind september weer terug naar "oom" dokter en voor nu zijn we alvast met aftellen begonnen richting eind oktober........wachten duurt altijd lang maar het einde komt in zicht of liever gezegd: Het begin van een hernieuwd leven.